Ο παλαιστής της ζωής

Του Αντρέι Κοτσεργκίν

<< Έκαψα το κερί και απ’ τις δυο μεριές και τώρα πληρώνω το τίμημα… Ένα χτυπημένο κομμάτι κρέας… αυτό είμαι>>. Αυτή είναι ή λακωνική αυτοκριτική που κάνει ο Ράντυ <<το Κριάρι>>, ενώ συζητά με την μοναδική φίλη που έχει, την Κάσιντυ, μια 40αρα στριπτιζού. Ο Ράντυ ένας ξεπεσμένος παλαιστής του κατς δεν θυμίζει πλέον σε τίποτα το είδωλο που ήταν την δεκαετία του 80, όταν το άστρο του μεσουρανούσε.  Η εποχές της δόξας χάθηκαν στην λήθη. Χρεωκοπημένος, σακατεμένος πνευματικά και σωματικά και ξεχασμένος από όλους ο Ράντυ εξακολουθεί να κάνει το μοναδικό πράγμα που ξέρει καλά. Τιγκαρισμένος  στα αναβολικά αναρριχάται στο ρινγκ και δίνει την θλιβερή παράσταση του για να διασκεδάσει το <<κοινό του>>. Το προσωπικό κόστος όμως είναι μεγάλο…

Βλέποντας την τελευταία ταινία του Ντάρεν Αρονόφσκι, << Ο Παλαιστής>>  πραγματικά σου δημιουργείται η εντύπωση ότι ο πρωταγωνιστής της Μίκυ Ρουρκ πέρασε όλα τα σκατά που πέρασε στην πολυτάραχη ζωή του, μόνο και μόνο για να παίξει αυτόν τον ρόλο. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι ο ηθοποιός έχει τόσα κοινά με τον χαρακτήρα που υποδύεται. Την δεκαετία του 80 ο Ρουρκ ήταν το απόλυτο ίνδαλμα. Ταινίες όπως το <<91/2 βδομάδες>> του χάρισαν περίοπτη θέση στις καρδιές των γυναικών ενώ πάλι έργα σαν το <<Angel Heart>> τον κατέστησαν ως πρότυπο για τους άντρες. Όμως ο ίδιος ο Ρουρκ ποτέ του δεν ένιωσε άνετα με το επάγγελμα του ηθοποιού και ούτε έβλεπε με καλό μάτι την βιομηχανία του Χόλυγουντ. Χαρακτηριστικές είναι η ατάκες του, <<Το Χόλυγουντ είναι μια πόλη φτιαγμένη από ζήλια>> και <<Κάποτε γνώρισα τον Γουόρεν Μπίτι, ήταν από τα πιο γλοιώδη καθάρματα που έχω συναντήσει στη ζωή μου>> …

Το 1991 ο Ρουρκ σε μια προσπάθεια να ξεφύγει, έστω και για λίγο, από τον κάλπικο κόσμο του star system, αποφάσισε να ασχοληθεί ξανά με την εφηβική του αγάπη το μποξ. Οι συνεχείς τραυματισμοί και οι αποτυχημένες πλαστικές επεμβάσεις στο πρόσωπο που ακολούθησαν, παραμόρφωσαν το πρόσωπο του κάνοντας το κυριολεκτικά αγνώριστο! Ο άγγελος είχε μεταμορφωθεί σε τέρας… Ο Ρουρκ μην αντέχοντας την θλιβερή κατάσταση στην οποία είχε περιέλθει το ρίξε στις καταχρήσεις και η καριέρα του πήρε την κάτω βόλτα. <<Ήθελα να πατήσω ένα κουμπί και να εξαφανιστώ>>, λέει ο ίδιος όταν θυμάται την δεκαετία του 90 όταν για πολλούς μήνες δεν έβγαινε από το σπίτι του εξαιτίας της ντροπής που ένιωθε, όχι για την ασχήμια του, αλλά για την προσωπική του αποτυχία.

Με την ταινία <<Ο Παλαιστής>> ο Ρουρκ, ύστερα από πολλές αποτυχημένες επιλογές, επανέρχεται στο προσκήνιο δριμύτερος και αποφασισμένος να μην επαναλάβει τα λάθη του παρελθόντος. Η απίστευτη και πραγματικά βγαλμένη απ τη ζωή ερμηνεία του, του χάρισε Χρυσή Σφαίρα και μια υποψηφιότητα για ΟΣΚΑΡ. Τελικά έχασε το βραβείο από τον πιο… εμπορικό Σον Πεν. Ο Μίκυ πάντως δεν απογοητεύτηκε ιδιαίτερα. Άλλωστε ποτέ του δεν είχε προσδοκίες από την βιομηχανία. Είναι ευχαριστημένος που μπόρεσε επιτέλους να ξεπεράσει τους δαίμονες του. Ο Λάζαρος αναστήθηκε. Τώρα μένει να δούμε αν θα καταφέρει να μείνει ζωντανός ή θα πατήσει ξανά το κουμπί της αυτοκαταστροφής, τινάζοντας τα όλα στον αέρα… Προσωπικά πιστεύω ότι θα τα καταφέρει. Ο Μίκυ Ρουρκ μας απέδειξε ότι είναι παλαιστής. Όχι σαν αυτούς των στημένων αγώνων του κατς που υποδύθηκε με επιτυχία…  Όχι κυρίες και κύριοι, ο Μίκυ Ρουρκ είναι ένας πραγματικός παλαιστής της ζωής.