Οδηγούσα προς το σπίτι … Ένας Θεός ξέρει γιατί …

O Aλ Μπάντυ, μεσήλικας πωλητής (γυναικείων) παπουτσιών, ΜΙΣΕΙ τη δουλεία του και τις χοντρές πελάτισες που πάνε με το ζόρι να χωρέσουν τις χοντροποδάρες τούς σε παπούτσια που είναι τουλάχιστον δέκα νούμερα μικρότερα απ το κανονικό τούς! Αντιπαθεί κάργα την φεμινίστρια γειτόνισα του Μάρσυ και τρέμει μπροστά στην ιδέα και μόνο του να κάνει σεξ με την γυναίκα του Πέγκυ.

<<Μα, Πεγκ, είμαστε παντρεμένοι 17 χρόνια! Δε μπορούμε απλά να είμαστε φίλοι;>> είναι ή μόνιμη απορία – ελπίδα του Αλ όμως εκείνη δεν του δίνει σημασία μιας και είναι απασχολημένη με τα <<οικιακά της καθήκοντα>> δηλ. Να κάθεται όλη μέρα στο καναπέ, να τρώει σοκολατάκια και να ξοδεύει την καταχρεωμένη πιστωτική κάρτα του άντρα της σε άχρηστα προιόντα τελεμάρκετινγκ! Την οικογένεια Μπάντυ συμπληρώνουν η έφηβη – ξανθιά – σεξοβόμβα Κέλυ που όση ομορφία της έχει χαρίσει ο Θεός άλλο τόση εξυπνάδα της έχει στερήσει, και ο γιός Μπάντ που παρά το γεγονός ότι πήρε το όνομα του απο την αγαπημένη...μπύρα του μπαμπά, αποτελεί την μεγάλη ελπίδα του γένους Μπάντυ λόγο της στοιχειώδους ευφυίας που διαθέτει. Αυτό όμως που επισκιάζει την νοημοσύνη του Μπάντ είναι το γεγονός ότι στα 17 του παραμένει ένας κοντοστούπης, διόλου δημοφιλής ΠΑΡΘΕΝΟΣ έφηβος. Τέλος υπάρχει και ο Μπάκ ο σκύλος, ίσως το μοναδικό μέλος της οικογένειας που δεν κοιτά πως να στερέψει το χρήμα απο το πορτοφόλι του Αλ...

Η ζωή, η κοινωνία και η σωματική υγιεινή έχουν φτύσει τον Αλ κατάμουτρα. << Είμαι ο μόνος τύπος στον κόσμο που πρέπει να ξυπνήσει για να δει εφιάλτη>> δηλώνει και αναπολεί τα κολλεγιακά του χρόνια όπου έπαιζε αμερικάνικο φούτμπολ και είχε καταφέρει να σκοράρει τέσσερις φορές σε ένα ματς πρωταθλήματος. Αυτή ίσως ήταν και η μοναδική στιγμή δόξας στη ζωή του. Ο Αλ προσπαθεί μόνιμα να επιβιώσει απο τον οικονομικό γολγοθά που του προκαλεί η υπερκαταναλωτική Πέγκυ. <<Μισώ τη ζωή μου! Δεν μπορώ να φάω, δε μπορώ να κοιμηθώ, δεν μπορώ να θάψω τη γυναίκα μου στον κήπο μου!>> ουρλίαζει ο ήρωας και αναγκάζεται να σκαρφίζεται κομπίνες , συνίθως παρέα με τον απατεώνα γείτονα του Τζέφερσον, μπας και το πορτοφόλι του δεί λίγο <<πράσινο>>... Πάντως οι κομπίνες του πάντα καταλήγουν σε ΑΠΟΛΥΤΟ ΦΙΑΣΚΟ με αποτέλεσμα στο τέλος κάθε επεισοδίου να χρωστάει περισσότερα ή ακόμα να έχει και μπλεξίματα με τον νόμο. Συχνό φαινόμενο στη ζωή του Αλ αποτελούν και τα οικιακά ατυχήματα οπώς πχ. Η ηλεκρτοπληξία και τα σπασμένα πλευρά που οφείλονται στην νοοτροπία <<αν κάτι χαλάσει φτιάχτο μόνος σου>> που έχει ο ήρωας.

Ευτιχώς για τον Αλ Μπάντυ υπάρχουν και οι μικρές ηλιαχτίδες που φωτίζουν κάπως την σκοτεινή μιζέρια της καθημερινότητας του. Η μπύρα, το bawling, το κανάλι με τα αθλητικά και το αγαπημένο του περιοδικό με γυμνόστηθες <<BigUns>> είναι ορισμένα απ’ τα πράγματα που τον κάνουν να αισθάνεται χαρούμενος. Όμως ο Αλ έχει και πολιτική δράση! Είναι ο ιδρυτής της αντι-φεμινιστικής οργάνωσης NO MA’AM που έχει στόχο την καταπολέμηση της συνεχόμενα αυξανόμενης δύναμης των γυναικών μέσα στη κοινωνία. <<Η διασκέδαση για τον άντρα των σπηλαίων ήταν απλή:
Άντρας φέρνει φαγητό, γυναίκα το μαγειρεύει, γιγάντιος πτεροδάκτυλος κυνηγάει γυναίκα, γυναίκα πέφτει στη λάσπη. Έπεφτε πολύ γέλιο>> ! Πάντως το φιλόδοξο αυτό πολιτικό σχέδιο πολλές φορές περνά σε δεύτερη μοίρα στις συνεδριάσεις της οργάνωσης που χαρακτηρίζονται απο υπερ-κατανάλωση μπύρας και συχνές επισκέψεις σε στριπτιτζάδικα !

Και όμως μπορεί ο Αλ να πιστέυει ακράδαντα ότι <<Το σπίτι ενός άντρα είναι το φέρετρο του>> παρολαυτά αγαπάει την οικογένεια του. Και ας είναι όλοι τους παράσιτα! Χαρακτηριστικό είναι το επεισόδιο όπου του κλέβουν το αυτοκίνιτο και ο Αλ κινεί γη και ουρανό για να το βρεί. Όταν η οικογένεια τον ρωτάει γιατί κόπιασε τόσο για να ανακτήσει μια παλιά σακαράκα εκείνος τους απαντά αινιγματικά ότι απλά ήθελε ένα παλιό εξάρτημα που είχε ξεχάσει στο πορτ μπαγκάζ. Στο τέλος αποδεικνύεται ότι το <<εξάρτημα>> ήταν μια παλιά φωτογραφία που έδειχνε τον Αλ μαζί με την γυναίκα και τα παιδιά του! Και ΑΥΤΟΣ είναι ο λόγος που ο Αλ Μπάντυ είναι ΘΕΟΣ. ΔΕΝ είναι έξυπνος, ΔΕΝ είναι ευγενικός, ΔΕΝ είναι επιτυχημένος, ΔΕΝ είναι καν καθαρός! Με κάθε σφαλιάρα που του ρίχνει η ζωή σωριάζεται κάτω σαν τενεκές όμως γαμώτο ξαναστέκεται στα πόδια του υπερήφανος μέχρι να φαέι και την επόμενη ! ΔΕΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑ. Έστω και αν τα μοναδικά όπλα που του έχουν απομείνει είναι ο κυνισμός και τα μισογυνιστικά αστεία του. Και ναι γνωρίζω ότι ο Αλ Μπάντυ δεν είναι παράδειγμα προς μίμηση αλλά προς αποφυγή. Δεν έχω αυταπάτες. Όμως σκεφτείτε το λίγο, κάποιος δεν έπρεπε να παίξει αυτό τον ρόλο ? Κάποιος δεν έπρεπε να μας δείξει κατάμουτρα την σκληρή αλήθεια ? Και αυτός ο κάποιος ήταν ο ακλόνητος Αλ Μπάντυ που μπροστά σε μια καταραμένη ζωή που άλλοι πιο <<μάγκες>>την αντικρύσανε και  χεστήκανε απάνω τους, εκείνος ΔΕΝ κώλωσε. Και αυτό τον καθιστά ήρωα της καρδίας μας !

Κοκκινοσκουφίτσα ή Κοκκινο-τσουλίτσα ;

Του Αντρέι Κοτσεργκίν

Η Catherine Hardwicke, σκηνοθέτης του Twilight αφού γνώρισε τεράστια εμπορική επιτυχία βιντεοσκοπώντας έρωτες μεταξύ ανθρώπων και βαμπίρ, αποφάσισε να κάνει το βήμα παραπάνω και να το ρίξει σε καθαρή...κτηνοβασία. Βλέπετε στη νέα της ταινία Red Riding Hood, που βασίζεται στο παραμύθι της κοκκινοσκουφίτσας, η ηρωίδα δεν είναι το γλυκό και αθώο κοριτσάκι που γνωρίζουμε.  Η κοκκινοσκουφίτσα παρουσιάζεται ως μια 17 χρονή ...γκομενάρα (παρντόν για την έκφραση!) που όχι μόνο δεν φοβάται τον κακό λύκο – λυκάνθρωπο που μακελεύει τις κοπέλες του χωριού αλλά νίωθει και ερωτική έλξη για αυτόν! Σύμφωνα με τούς συντελεστές της ταινιάς, που θα κυκλοφορήσει το Μάρτιο, ήθελαν να αποδώσουν μια πιο σκοτεινή εκδοχή του κλασσικού παραμυθιού. Όμως εδώ τίθεται το ερώτημα, πόσο <<παιδικό και αθώο>> ήταν το αρχικό παραμύθι ;

Κατα καιρούς διάφοροι ψυχολόγοι – συνομωσιολόγοι – περίεργοι έχουν εκφράσει την αμφιβολία τούς για το παιδαγωγικό περιεχόμενο του παραμυθιόυ, ταυτίζοντας  το προφίλ του λύκου με αυτό ενός παιδεραστή που προσεγγίζει το ανυποψίαστο θύμα του. Ενώ έχει αμφισβητηθεί και η ηθική ακεραιότητα και της ίδιας της κοκκινοσκουφίτσας που την παρουσιάζουν ως μια Λολίτα που προσπαθεί να αποπλανήσει, τον μεγαλύτερο της, άντρα λύκο! Επίσης κάποτε υπήρξε μια σαφώς πιο ανώμαλη θεωρία που παρομοίαζε τον κόκκινο μανδύα της ηρωίδας με τον...παρθενικό υμένα που <<απειλείται>> απο τον λύκο!  Πάντως αρκετά τραγική και βίαιη ήταν η κατάληξη του λύκου. Σύμφωνα με την αρχική εκδοχή του παραμυθιόυ, ένας κυνηγός έκοψε με το τσεκούρι του την κοιλιά του λύκου και ελευθέρωσε απο μέσα του την κοκκινοσκουφίτσα και την γιαγιά της.  Τότε εκείνες για εκδίκηση γέμισαν τη κοιλία του με πέτρες και την έραψαν. Το επόμενο πρωί ο λύκος ξυπνάει διψασμένος  και πηγαίνει στο πηγάδι να πιεί νερό. Εξαιτίας του βάρους πέφτει μέσα στο πηγάδι και πνίγεται...

Και μπορεί στο τέλος ο λύκος να μην <<έζησε καλά>> όμως αυτό σε καμία περίπτωση δεν σημαίνει ότι πρέπει να παίρνουμε στα σοβαρά αυτές τις θεωρίες. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε την ιστορία της κοκκινοσκουφίτσας  σαν αυτό ακριβώς που είναι. Ένα υπέροχο παραμύθι. Σαν αυτά που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας όταν ήμασταν μικροί και νιώθαμε χαρούμενοι και όχι σαν τα <<παραμύθια>> της σημερινής πραγματικότητας, του internet και της τηλεόρασης που μας παρουσιάζουν τον <<αληθινό κόσμο>>. Διοτί αν ο αληθινός κόσμος είναι αυτός της διαπλοκής, της ανούσιας βίας και του απρώσοπου σεξ, ε τότε τελικά ίσως δεν είναι καθόλου κακό καμιά φορά να παραμυθιαζόμαστε.

God Save the Fuckin Queen!

Το ένδοξο έτος του 1975 ο μπασίστας Glen Matlock δούλευε υπάλληλος στο κατάστημα με είδη ρουχισμού <<SEX>>, του οποίου ο ιδιοκτήτης Malcolm McLaren στο παρελθόν είχε διατελέσει μάνατζερ των New York Dolls, όταν γνώρισε τούς πελάτες Paul Cook και Steven Jones. Ύστερα απο μια κουβέντα που είχαν μεταξύ τους, διαπίστωσαν ότι μοιράζονταν την ίδια άποψη για τη μουσική της εποχής. Και οι τρείς τη μισούσαν! Είχαν βαρεθεί τις πομπόδεις prog μπάντες τύπου Yes με τα περίπλοκα και ατελείωτα σε διάρκεια τραγούδια τούς. Σύντομα οι τρείς τους σχημάτισαν τούς The Swankers υοθετώντας το, περίφημο πλέον, ύφος των τριών ακόρντων, με τον McLaren να θυμάται την παλιά του τέχνη και να αναλαμβάνει χρέη μάνατζερ. Αργότερα τον Άυγουστο του ίδιου έτους η μπάντα αντίκρυσε ένα θέαμα που , καθαρά για λόγους δημοσιογραφικής ευγένειας, θα το αποκαλέσουμε <<σουρεαλιστικό>>. Ένας νεαρός με πράσινο μαλλί και έκφυλη φάτσα που φορούσε ένα μπλουζάκι Pink Floyd στολισμένο με παραμάνες και στο οποίο είχε κάνει τρύπες στα μάτια των μουσικών και είχε γράψει τη φράση <<I HATE>> δίπλα απ’ το όνομα της μπάντας! Η κινούμενη αυτή φρίκη άκουγε στο όνομα John Lyndon. Αφού κατανάλωσε αρκετές μπύρες ο νεαρός άρχισε να τραγουδάει, εντελώς παράφωνα, το <<I’m Eighteen>> του Alice Cooper προκαλώντας τα τρανταχτά γέλια της μπάντας, όχι όμως και του McLaren που στο πρόσωπο του βρήκε την <<ατραξιόν>> του συγκροτήματος. Έτσι σύντομα ο Lyndon έγινε μέλος της μπάντας που άλλαξε το όνομα της σε SEX PISTOLS ενώ και ο ίδιος υοθέτησε το ψευδώνυμο Johny Rotten.

Έχοντας ως γκρίζο φόντο μια καταθλιπτική Αγγλία όπου οι δρόμοι ήταν πλυμιρισμένοι απο σκουπίδια, η ανεργία έπνιγε τον λαό και η νέοι βρίσκονταν παγιδευμένοι σε ένα σύστημα που τους έλεγε, εν ψυχρό, μες τα μούτρα τούς ότι αν δεν έχεις πλούσιο μπαμπά τότε δεν έχεις στον ήλιο μοίρα, οι  SEX PISTOLS έσκασαν σαν κεραυνός εν αιθροία φτύνωντας μια τεράστια χλέπα στα μούτρα του καταραμένου εκείνου συστήματος. Οι στίχοι τούς για την εποχή εκείνη ήταν σιδερογροφιά στο στομάχι του καθωσπρεπεισμού. Άσχετα αν σήμερα έχουν χάσει τη σημασία τούς μιας και τους χρισημοποιούν πλουσιόπαιδα-ποζέρια που οι γονείς τους, τους δίνουν φράγκα για να νοικιάζουν δικό τους studio όμως αυτό είναι μια άλλη ιστορία.  Πάντως το μεγάλο ΜΠΑΜ για τη μπάντα έγινε στις 1 Δεκεμβρίου 1976 όταν εμφανίστηκαν στην τηλεοπτική εκπομπή του Bill Grundy. Ο (μεθυσμένος) παρουσιαστής έκανε το λάθος να την πέσει στην, επίσης καλεσμένη, Siouxsie Sioux προκαλώντας την οργή του Jones. Ο διάλογος που ακολουθεί είναι άκρως ψυχαγωγικός  :

Jones: You dirty sod. You dirty old man.

Grundy: Well keep going chief, keep going. Go on. You've got another five seconds. Say something outrageous.

Jones: You dirty bastard.

Grundy: Go on, again.

Jones: You dirty fucker.

Grundy: What a clever boy.

Jones: What a fucking rotter

Την επόμενη μέρα η εφημερίδα Daily Mirror κυκλοφόρησε έχοντας στο εξώφυλλο μια photo των PISTOLS και τον τίτλο <<The Filth and The Fury>>!  Τότε ήτανε που οι καλοί πολίτες της Αγγλίας άρχισαν να υποψιάζονται ότι κάτι σάπιο συνέβαινε με τη νεολαία της χώρας...

Το 77 ο Matlock αποχωρεί και οι υπόλοιποι προβάλλουν τη δικαιολογία ότι έφυγε επειδή <<του άρεσαν οι Beatles>> και <<Έπλενε συχνά τα πόδια του>>! Αντικαταστάτης του ήτανε ένα βρωμερό ρεμάλι ονόματι Sid Vicious ο οποίος μπορεί να μην είχε τη παραμικρή  ιδέα απο μπάσο ήταν όμως εξπέρ στο να προκαλεί το χάος και τον πανίκο στις συναυλίες και ήτανε και κολλητός του Rotten. Εκείνη την εποχή τα πιστόλια κυκλοφόρησαν το τραγούδι ορόσημο God Save The Queen απο τη Virgin  (μιας και η EMI τούς ξαπόστειλε) στο οπόιο <<στόλιζαν>> τη Βασίλισσα Ελλισάβετ αποκαλώντας την χοντρή και ηλίθια! Το τραγούδι έγινε επιτυχία παρά το γεγονός ότι είχε απαγορευτεί η αναμετάδοση του απ΄όλα τα μέσα. Μάλιστα την ημέρα που η Βασσίλισα γιόρταζε τα 25 χρόνια της στο θρόνο, η μπάντα νοίκιασε ένα ποταμόπλοιο και έπαιξε το τραγούδι την ώρα που περνούσε έξω απο το Κοινοβούλιο με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν βίαια επεισόδια. <<Δεν γράφεις ένα τραγούδι σαν αυτό επειδή μισείς την Αγγλική ράτσα. Το γράφεις επειδή την αγαπάς και έχεις βαρεθεί να βλέπεις να την κακοποιούν>>  είχε δηλώσει ο Rotten αλλά κανείς δεν τον πήρε στα σοβαρά μιας και ο ίδιος δέχτηκε μαχαιριά απο άγνωστο ενώ πολλοί punkηδες έπεσαν θύματα ξυλοδαρμού απο εξαγριωμένους πολίτες και φυσικά την βρετανική αστυνομία.

Την 28^η Οκτωβρίου η μπάντα κυκλοφόρησε το πρώτο και μοναδικό της άλμπουμ <<Never Mind The Bollocks>>. Ο τίτλος προκάλεσε νεο σκάνδαλο μιας και Bollocks σημαίνει <<αρχίδια>> όμως τελικά δεν επιβλήθηκε λογοκρισία μιας και οι αρχές δέχτηκαν τη δικαιολογία της μπάντας ότι στα παλαιά αγγλικά η λέξη σημαίνει...ιερέας! Το άλμπουμ σημείωσε τεράστια επιτυχία και έκανε το punk μόδα. Όμως η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Ο Vicious είχε εθιστεί εντελώς στην πρέζα ένω οι υπόλοιποι πλακώνονταν μεταξύ τούς όταν έμαθαν ότι ο McLaren τους έκλεβε τα κέρδη. Η χαριστική βολή επήλθε κατά τη διάρκεια της Αμερικάνικης περιοδείας που έκανε η μπάντα. Το made in USA κοινό αποδείχτηκε ότι δεν γούσταρε καθόλου τους SEX PISTOLS (ίσως επειδή δεν είχαν βασιλικό καθεστώς....) και ύστερα απο ένα σκατένιο live στο Σαν Φρανσίσκο ο Johny Rotten αφού τραγούδησε το No Fun των Stooges απευθύνθηκε στο κοινό <<Είχατε ποτέ την εντύπωση ότι σας εξαπάτησανε? >> και με ένα αινιγματικό χαμόγελο τους καληνύχτισε. Την επομενη μέρα παραιτήθηκε όντας τελείως άφραγκος. Αφού κατάφερε και βρήκε λεφτά να γυρίσει σπίτι, ανέκτησε το παλιό του όνομα και σχημάτισε τούς Public Image Ltd ενώ ξεκίνησε και μια σειρά δικαστικών μαχών με τον McLaren κερδίζοντας τελικά τα πνευματικά δικαιώματα των SEX PISTOLS. Ο Sid Vicious κατηγορήθηκε για το φόνο της γκόμενας του και λίγο αργότερα πέθανε απο υπερβολική δόση ηρωίνης που του χορήγησε η μανούλα του. Οι Cook και Jones ασχολήθηκαν με τις μουσικές τους καριέρες, όποιες και αν είναι αυτές... Απο το 1996 και μετά η μπάντα έκανε μερικά reunion για να βγάλει κάνα έξτρα φράγκο κάτι που δεν ξέρω κατά πόσο θεωρείται <<Punk>>  αν και προς τιμήν τους αρνήθηκαν τη πρόταση που τους έγινε να ενταχθούν στο Rock N Roll Hall of Fame στερώντας απο τον Johny Rotten τη χαρά να δει το όνομα του γραμμένο δίπλα σε αυτό των <<αγαπημένων>> του Pink Floyd. Και κάπως έτσι φτάνουμε στο 2010. Η Αγγλία εξακολουθεί να έχει βασσίλισα, η οικονομική κρίση θερίζει και οι ξοφλημένες punk μπάντες κάνουν reunion στα 50 φεύγα τους μπάς και βγάλουν τα πρός το ζην. Η Επανάσταση απέτυχε. Ίσως τελικά η αλήθεια να ΜΗΝ βρίσκεται στούς SEX PISTOLS όπως ούρλιαζε ενθουσιασμένος εκείνος ο νεαρός. Αυτό όμως σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δεν σας εμποδίζει να βάλετε να ακούσετε το Never Mind The Bollocks και να περάσετε καλά κάνοντας μια μικρή επανάσταση στο σαλόνια σας!

Whos Got The Fuckin Blues Now ?

<<Μπορεί να κάνεις μια κιθάρα να κλάψει, να γελάσει, να ψιθυρίσει>>, συνίθιζε να λέει ο Gary Moore όταν αναφερόταν στην μεγάλη του αγαπημένη. Το εκπληκτικό είναι ότι ακριβώς τα ίδια συναισθήματα μας προκαλεί και η μουσική του ! Δυστιχώς αυτή τη μουσική πλέον θα την απολαμβάνουμε μόνο απο τα ηχεία μας και όχι σε κάποια συγκλονιστική συναυλία σαν αυτές που μας χάριζε απλόχερα , μιάς και ο Moore δεν βρίσκεται πια κοντά μας. Ο σπουδαίος Ιρλανδός κιθαρίστας <<έφυγε>> την Κυριακή σε ηλικία 58 ετών...
Ο Moore ξεκίνησε να παίζει κιθάρα απο 8 χρονών και στα 16 του εγκατέλειψε το Μπέλφαστ και εγκαταστάθηκε στο Δουβλίνο. Εκεί γνώρισε, τον εξίσου σπουδαίο, Phil Lynott και μπήκε στη μπάντα του, τούς Thin Lizzy. Μαζί δημιούργησαν ορισμένα απο τα σπουδαιότερα albums στην ιστορία της ροκ (και όχι μόνο) μουσικής ενώ γράψανε και ένα απο τα πιο κλασσικά και άκρως καυλωτικά songs που έχουν ακουστεί ποτέ, το τρις-μέγιστο <<Out in the fields>>! Όμως οι ισχυρές προσωπικότητες και των δυο μουσικών (κυρίως του Phil Lynott ), σε συνδιασμό με τις προσωπικές μουσικές αναζητήσεις του Moore, οδήγησαν τον δεύτερο στο να ξεκινήσει solo καριέρα. Μέσα απο αυτή προέκυψαν δίσκοι - στολίδια όπως (το αγαπημένο μου) Run For Cover και φυσικά το super-επιτυχημένο Still Got The Blues. Το ομώνυμο song κατέληξε να γίνει σήμα κατατεθέν του κιθαρίστα ενώ αγαπήθηκε απο εκκατομύρια μουσικόφιλους όλων των ειδών. Απο τον αειθαλή ροκά που χανόταν μέσα στα υπέροχα solo μέχρι και τον ηλίθιο κάγκουρα που αφίερωνε το τραγούδι στην αγαπημένη του καυλομπέμπα!
Ο ξαφνικός θάνατος του  Gary Moore όπως είναι φυσικό βύθισε σε πένθος την οικογένεια, τους συνεργάτες και τούς αναρίθμυτους fans του, ενώ μας άφησε και με την γαμιμένη την απορία : Who's Got the Fuckin Blues now ?

Ну, погоди, Το νού σου Λαγέ, το νού σου !

Το 1991 μια πένθιμη σκιά απλώθηκε πάνω απο τον ουρανό της, κάποτε ένδοξης Ρωσίας, η πτώση του Κομουνισμού ήταν πλέον γεγονός. Οι πολίτες ξεκρέμασαν απο τους τοίχους τα πορτραίτα του Στάλιν και παρακολουθούσαν, συγχισμένοι, μια σειρά απο αναπάντεχες αλλαγές. Η παραδοσιακή καντίνα με τα λαχταριστά πιροσκί αντικαταστάθηκε απο τα McDonalds, η εθνική ομάδα μπάσκετ απέκτησε έγρωμο παίχτη, η KGB διαλύθηκε και ο Γκορμπατσόφ ξεκίνησε να διαφιμίζει πίτσες... Ανάμεσα σε όλο αυτό το χάος και τη διαστροφή μονάχα τρείς αξίες παρέμειναν ισχυρές και αμετάβλητες. Τα ένδοξα γένια του Λένιν συνέχιζαν να μεγαλώνουν, ενώ ο σπουδαίος ηγέτης, μεσα απο την ησυχία του μαυσωλείου του, παρακολουθούσε, ανήμπορος να αντιδράσει, την παρακμή της χώρας, η Ρωσική Αστυνομία εξακολουθεί να χτυπάει κοσμάκη όποτε της καπνίσει και φυσικά αμετάβλητη παραμένει και η ανεπανάληπτη φυσιογνωμία του Λύκου απο την τηλεοπτική σειρά καρτούν Ну, погоди (Nu, pogodi) !

O Λύκος ανήκει σε μια γενιά κυνικά-ηδονιστών νεαρών Ρώσων που ένιωθαν να ασφυκτιούν όντας εγκλωβισμένοι μέσα στο αυστηρό Σοβιετικό καθεστώς. Μοναδική διέξοδος για τον Λύκο απο την καταθλιπτική του καθημερινότητα είναι όρισμένες μικρές απολαύσεις τις οποίες έχει υοθετήσει. Μανιώδες κάπνισμα, κατανάλωση αλκόολ και ο αναίτιος χουλιγκανισμός είναι μερικά <<χόμπυ>> που κάνουν τον ήρωα μας να νιώθει ελεύθερος και ευτιχισμένος. Όμως προσοχή, οι συγκεκριμένες ασχολίες του ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν τον καθιστούν τσογλάνι! Ο Λύκος είναι ένας υπερβολικά cool τυπάς. Οδηγεί μηχανές, κάνει καλλιτεχνικό πατινάζ, φοραέι τζιν καμπάνα με ρόζ πουκάμισο και παίζει κιθάρα! Και εδώ είναι που προκύπτει το μεγάλο ερώτημα. Γιατί ένα τόσο ελεύθερο και καλλιτεχνικό πνεύμα όπως είναι ο Λύκος, να τρέφει ενα τόσο μεγάλο μίσος για τον Λαγό ? Ναι σε εκείνον τον λιμοκοντόρο με το περιέργο σορτσάκι και τα κατακόκκινα μάγουλα αναφέρομαι...

Άραγε να φταιέι το πολιτικά ορθό image του νομοταγή λαγού που εξαγριώνει τον αναρχικό Λύκο ή μήπως απλά θέλει να τον φάει ? Μήπως υπάρχει κάποιο κρυφό σεξουαλικό κίνιτρο΄? Η μήπως απλά φταίει το γεγονός ότι στην πρώτη τούς συνάντηση, ο Λαγός έκανε τη γκάφα να σβήσει το τσιγάρο του Λύκου ? Πάντως τώρα που το ξανασκέφτομαι ίσως η απάντηση να μην έχει και τόση σημασία. Στην τελική αυτό που μένει είναι το γέλιο. Το γέλιο που έριχνα πιτσιρικάς όταν την αράζα με τον πατέρα μου στο καναπέ και βλέπαμε μαζί τη σειρά. Το ίδιο γέλιο που με πίανει ακόμη και τώρα που ξαναβλέπω τα παλιά επεισόδια στο YouTube, περιμένωντας την στιγμή που ο Λύκος θα απότυχει, για ακόμη μια φορά,να πιάσει τον σπασαρχίδη λαγό και απτόητος θα του φωνάξει Ну, погоди, Το νού σου Λαγέ, το νού σου !

Leslie Nielsen : The Last Action Hero

<< Το να διαμελίζω έναν ύποπτο που προσπαθεί να το σκάσει, με το 44αρι Μάγνουμ μου, κάποτε σήμαινε τα πάντα για μένα. Το απολάμβανα και ποιός δεν θα το κανέ άλλωστε? >>.

Λόγια αληθινά που θα μπορούσαν να ανήκουν μόνο σε έναν αληθινό Άντρα με ατσάλινα κότσια και αδιάφθορες αξίες. Ακριβώς τέτοιος άντρας είναι ο επιθεωρητής Frank Drebin. Ο Frank ζεί με τη λέξη ΝΟΜΟΣ χαραγμένη στο κούτελο του. Πάντα φροντίζει να τον τηρούν και τον υπηρετεί τιμορώντας τα αποβράσματα που τον παραβαίνουν. Και μπορεί οι σκληρές του μέθοδοι πολλές φορές να έχουν γίνει αντικείμενο έντονης κριτικής και αμφισβήτησης απο τους ανωτέρους του αυτό όμως δεν τον εμπόδισε να αποτρέψει ολομόναχος μια τρομοκρατική επίθεση κατά της μαμάς Αμερικής, οργανωμένη απο τους χειρότερους εχθρούς της. Οσάμα Μπιν Λάντεν, Σαντάμ, Μιχαήλ Γκορμπατσόφ... Ο ανυπέρβλητος Frank Drebin τους κοίταξε κατάμουτρα και στη συνέχεια τους τα σπάσε! Κι όχι μόνο τους τσάκισε αλλά τους εξευτέλισε κιόλας. Με ένα άριστα εκτελεσμένο μπουκέτο αποκάλυψε ότι ο Μπιν Λάντεν κάτω απ το τουρμπάνι του κρύβει μια κόκκινη μοικάνα και ότι το περίφημο σημάδι (σημαδούρα για την ακρίβεια) στο κούτελο του Γκορμπατσόφ είναι ζωγραφισμένο με μαρκαδόρο!  Ένας  μεγάλος ήρωας που το πολύ – πολύ να υπάρχουν κανα δυο ακόμη σαν αυτόν. Και άντε να δεχτούμε ότι ο ένας είναι ο Τσάκ Νόρις (κατα τη ταπεινή μου γνώμη απλά έχει πάρει τα μμε με το μέρος του...). Όμως κατα σατανική σύμπτωση ο άλλος είναι άρηκτα συνδεδεμένος με την υπερ-περσόνα του  Frank Drebin, για την ακρίβεια είναι το άτομο που τον ενσαρκώνει , ο ανεπανάληπτος Leslie Nielsen!  Είναι ο άνθρωπος που μας χαρίζει στιγμές τρελού γέλιου και καφρίλας κάθε φορά που βλέπουμε το <<Τρελές Σφαίρες>> στη tv. Είναι αυτός που έφερε στις οθόνες μας τις χαζο-Αμεικάνικες ταινίες παρωδίας και που της υπηρέτησε μέχρι και τα 80 του! Άσε που (σχεδόν) κατάφερε να γίνει και sex sumbol σε αυτή την ηλικία όταν εμφανίστηκε γυμνός στο <<Scary Movie 4>> αποδεικνύοντας ότι δεν έχει μόνο ο Brad Pitt το δικαίωμα να βγαίνει γυμνός στη μεγάλη οθόνη. Φυσικά υπήρξαν και ορισμένοι κακεντρεχείς που υποστήριζαν ότι με τη συγκεκριμένη εμφάνιση απλά έβαλε το <<Scary>> στο Scary Movie…Όμως ο Leslie δεν πτοήθηκε. Δεν χρειάστηκε καν να κλείσει τ’ αυτιά στις κατηγορίες μιας και στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ήταν κουφός! Μιας ζωής που έφτασε στο τέλος της πρίν απο μερικούς μήνες, στης 28 Νοεμβρίου, απο πνευμονία βυθίζοντας σε πένθος την, πολυάριθμη, οικογένεια του (είχε 4 γάμους) και φυσικά εμάς τους χιλιάδες θαυμαστές του. Όμως δεν πτοούμαστε μιας και η ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω της. Το είχε πεί και ο αγαπημένος μας ήρωας άλλωστε : It's a topsy-turvy world, and maybe the problems of two people don't amount to a hill of beans. But this is our hill. And these are our beans!

Enas Apatsi Sta Pubs - Asimos Nikolas